DMH's Community : ถาม-ตอบปัญหาสุขภาพจิต

S.O.S. I need H E L P.

S.O.S. I need H E L P.
« เมื่อ: กันยายน 09, 2015, 04:49:25 am »
สวัสดีค่ะ ดิฉันอายุ 26ปี มีอาชีพค้าขาย มีลูกสาวอายุ 5ขวบ แต่ดิฉันไม่ได้อยู่กับลูกสาว เพราะด้วยการงานที่ดิฉันทำอยู่ ลูกสาวอยู่กับแม่ของดิฉันที่ต่างจังหวัด ส่วนสามีเสียชีวิตไป 4ปี แล้วค่ะ ตอนนี้ดิฉันกำลังประสบปัญหาหนักในชีวิตสืบเนื่องมาจากการใช้สารเสพติดค่ะ ดิฉันกำลังต้องการความช่วยเหลือเป็นอย่างมากในเรื่อง คำแนะนำในการเลิกยา ในเรื่องปัญหาสุขภาพอันสืบเนื่องมาจากการใช้ยาเสพติด
ดิฉันไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับตัวของดิฉัน ดิฉันไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร ไม่รู้จะบอกใครหรือเล่าปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นให้ใครฟังอย่างไร ดิฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังโดดเดี่ยว เหมือนแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ดิฉันกลัวค่ะ กลัวมาก  ทุกวันนี้ดิฉันรู้สึกอยากอาเจียน พะอืดพะอม แต่บางครั้งก็อาเจียนไม่ออก ล้วงคอก็แล้วอะไรก็แล้ว แต่บางวันก็อาเจียนทั้งวัน ไม่ว่าจะทานอะไรไป หรือแม้กระทั่งน้ำเปล่า และบางครั้งก็อาเจียนออกมาเป็นสีเหมือนน้ำตาลเข้ม เหมือนโอวัลติน หรือ chocolate ดิฉันก็ย้อนคิดดู แต่ก็ไม่ได้กินอะไรพวกนี่หรืออะไรที่มีสีแบบนี้เข้าไป และบางครั้งเหมือนดิฉันอาเจียนเป็นเลือด และเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอบ้าง เหมือมีอะไรเหนียวๆอยู่ในพวกหู คอ หรืออม้แต่ในจมูกทั้งสั่งทั้งขากอย่างไรก็ออกไม่หมดเสียที และบางครั้งก็รู้สึกแสบร้อนในทรวงอกในช่องท้องเหมือนโดนอะไรร้อนๆกัดกร่อนหรือไหม้อยู่ข้างใน ดิฉันหงุดหงิดอารมณ์ไม่คงที่ รู้สึกหดหู่ซึมเศร้าโดยไม่มีสาเหตุ อยู่ๆก็อยากจะร้องไห้ รู้สึกไม่ดีกับชีวิต เกลียดตัวเอง คิดถึงแม่และลูกสาวมากจับใจจนร้องไห้เหมือนคนบ้า แต่กลับไปไม่ได้เพราะต้องทำงาน ดิฉันหยุดทำงานไม่ได้เลยเพราะรายจ่ายค่อนข้างเยอะมาก เลยทำให้เลิกใช้ยาเสพติดไม่ได้เช่นกัน เพราะถ้าไม่ได้ใช้ยาดิฉันจะ มึนๆ เบลอๆ คิดอะไรไม่ออก สะลึมสะลือ เหมือนฝันกึ่งหลับกึ่งตื่นตลอดเวลา สมองช้า เฉยฉา ขี้เกียจ ไม่มีเรี่ยวแรง กะจิตกะใจจะทำอะไรเลยทั้งที่ปรกติเป็นอารมดี ร่าเริง รู้สึกตัวเองโง่มาก เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็คิดไม่ออกทั้งที่ปรกติเป็นคนหัวไว จัดได้ว่าฉลาด แทบจะไม่เคยอ่านหนังสือสอบแต่ได้topแทบจะตลอด รู้สึกไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจ เหมือนเป็นส่วนเกิน เกลียดตัวเองทั้งที่เป็นคนหน้าตาดี มีคนเข้ามาชอบพอตลอดทั้งที่รู้ว่าดิฉันเป็นแม่ม่ายลูกติด อาการพวกนี่ทำให้ดิฉันทำงานไม่ได้ พอทำงานไม่ได้เงินทิงก็ร่อยหรอลง ดิฉันก็ต้องกลับมาใช้ยาอีก ไม่เคยหยุดได้เกิน1-2วัน ดิฉันอยากย้อนเวลากลับไป ดิฉันคิดถึงตัวดิฉันคนเดิม ดิฉันไม่กล้าบอกแม่ว่าติดยา ไม่ใช่ว่ากลัวท่านจะว่ากรือตำหนิ แต่ดิฉันอายค่ะ และที่ไม่กล้าบอกใครก็เพราะความอับอายนี้แหละค่ะ ดิฉันรู้สึกอยากตายทุกๆวัน วันล่ะหลายๆรอบ แต่คิดถึงแม่กับลูกสาวตลอดถึงทำให้ดิฉันยังพอมีสติอยู่ต่อไปเพราะ2คนนี้แหละค่ะ
ใครก็ได้ช่วยดิฉันทีเถอะค่ะ นึกซะว่าเอาบุญ สงสารเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆกับผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังดูแลหลานสาว